“Waarom reageert hij niet? We waren toch leuk aan het appen?”

mobiele-telefoon-dating-app

Mensen vragen me wel eens waarom ik zacht gezegd niet zo dol ben op Tinder. Daarom wilde ik deze blog wijden aan mijn persoonlijke mening over Tinder. Voor eens en voor altijd; komt ie… In mijn optiek zijn dankzij apps als Tinder de dagen voorbij dat je een kroeg binnenliep en op slag verliefd werd op de knappe man of vrouw aan de bar. Voorbij zijn de dagen dat je op straat tegen de man of vrouw van je dromen aanbotste en ook de dagen dat je hart sneller klopte bij het koffiezetapparaat omdat die knappe collega je net te lang stiekem aankeek. Althans, zo lijkt het. Nu staan groepen mannen en vrouwen in kroegen over een telefoonschermpje heen gebogen. Zo ook in mijn omgeving. Vol trots vertelt mijn vriendin – laten we haar Eva noemen – over haar nieuwe crush. Gezien heeft ze hem nooit, maar dit zou ‘m zomaar kunnen zijn. “Check die blauwe ogen. En hij maakt echt leuke woordgrapjes. We gaan binnenkort wel afspreken denk ik. Maar ik wacht totdat hij mij vraagt.” Dagen gaan voorbij, en die crush stopt opeens met leuke woordgrapjes sturen. Eva is gekwetst. “Waarom reageert hij niet? We waren toch leuk aan het appen? Ik snap dit echt niet.” In haar hoofd wandelden ze al samen over het strand met hun labrador. “Hij vertelde dat ‘ie een leuk huisje aan de gracht heeft. Daar zou ik wel willen wonen!” In haar hoofd was ze al ingetrokken. De verfkleur voor aan de muur in haar dromen al gekozen.

mensen-kijken-op-mobiele-telefoon

En zo begint het riedeltje elke keer opnieuw. Als mijn beste vriend – laten we hem Rick noemen – aankondigt ‘echt een leuke chick’ te hebben ontmoet via Tinder. ‘Nee, heb haar nog niet real life gezien, maar check die lach. Da’s toch een topwijf? Dat zíe je gewoon.’ Het ‘wijf’ in kwestie bleek toch iets minder top te zijn in het echt. Balen, dan maar weer verder swipen totdat je kramp in je vingers krijgt. Online daten, en dan vooral via vluchtige dating-apps, blijft in mijn ogen een fascinerend fenomeen. Mensen worden bijna verliefd op de virtuele versie van een ander. Want, hoe weet je hoe iemand écht is totdat je diegene hebt ontmoet? Er wordt puur op een goed belicht fotootje en grappige tekst beoordeeld of dit een toekomstige partner zou kunnen zijn. ‘Vader van m’n kinderen? Hmmm, swipe naar rechts, hij heeft krullen, lijkt me wel grappig een kind met krullen te krijgen.’

Er zijn natuurlijk ook heel veel succesverhalen, mijn zusje heeft onder andere een langdurige relatie gehad met een gast die ze via Tinder heeft leren kennen. In mijn persoonlijke kringen zijn er inmiddels een aantal gelukkige stellen die voor het eerst via de virtuele versie met elkaar kennis hebben gemaakt. Maar hoe groot is de kans van slagen nou eigenlijk echt? En waar moet je op letten als je een datingprofiel aanmaakt of beoordeelt? Er is wel degelijk wat bewijs dat onbekenden van elkaar bepaalde eigenschappen kunnen voorspellen aan de hand van een foto, zoals of iemand extravert of introvert is, of iemand emotioneel stabiel is en of iemand zelfverzekerd is. Maar deze eigenschappen zijn natuurlijk maar the tip of the iceberg, en aan de hand daarvan kun je nog niet zo goed weten of hij of zij een perfecte match is.

Nu kun je naast je foto op je profiel ook vaak een paar woorden plaatsen over je persoonlijkheid. Houd je van een feestje, of ben je juist een rustig type dat geniet van lange gesprekken met een rood glas wijn in de hand? Volgens onderzoek schijnt het dat we mensen aantrekkelijker vinden als we denken dat ze een mooie persoonlijkheid hebben. Misschien is een omschrijving als ‘ik hou van honden en doe graag vrijwilligerswerk‘ dan een betere optie dan ‘ik sta zes dagen per week in de sportschool.’ Ook blijkt het verstandig om niet op zoek te gaan naar iemand die ‘knapper’ is dan jij bent. Nu is het natuurlijk lastig te bepalen wat ‘knapper’ is, maar neem van mij aan dat je misschien valt op extreem knappe mannen of vrouwen, maar dat je toch sneller eindigt met iemand die op hetzelfde ‘niveau’ qua knapheid zit. Oké, Chris Hemsworth streep ik dan ook even van mijn persoonlijke lijstje af, *zucht*.

Als we er verstandig aan doen om iemand te kiezen die op ons ‘niveau van knapheid’ is, is het dan niet een nóg beter idee om iemand te kiezen die écht veel op ons lijkt? Volgens Texas University en Northwestern University gaat die theorie niet op. Ze deden een experiment waaruit bleek dat mensen die dachten dat ze op elkaar leken, wel tot elkaar aangetrokken waren. Maar mensen die écht op elkaar leken (dus dezelfde uiterlijkheden), waren dan weer totaal niet tot elkaar aangetrokken. Eigenlijk is het erg logisch. Je bent over het algemeen ook niet aangetrokken tot je broer. In een ander (grappig) onderzoek uit Noorwegen bewerkten de wetenschappers foto’s van stellen zodat ze nét iets meer op elkaar leken. De partners moesten dan aangeven op welke foto ze hun geliefde aantrekkelijker vond. Ze kozen allemaal de versie die iets meer op zichzelf leek. Maar zodra de foto meer dan 22% was aangepast om op zichzelf te lijken, kregen ze ‘walgneigingen’. Je kunt dus beter niet voor iemand kiezen die verdomde veel op jou lijkt.

Nog een probleem van het online daten is dat je het gevoel hebt dat je eindeloos veel keus hebt. Want je kunt swipen tot je een ons weegt, de nieuwe potentiele kandidaten worden steeds aangevuld (wáár komen al die mannen en vrouwen toch telkens vandaan?). Het internet en datingapps als Tinder en Happn hebben de manier waarop we potentiële geliefden ontmoeten voorgoed veranderd. Daar zitten voordelen aan, maar ook nadelen. Te veel keus kan verlammend werken. Een onderzoek van de Universiteit van Wisconsin-Madison bewees dat mensen die veel keus hebben op datingdiensten als Happn en Tinder uiteindelijk minder tevreden zijn met hun keuze – en ook eerder bereid waren van keuze te veranderen – dan mensen die uit minder konden kiezen. Zie het maar zo. Wanneer je een nieuw paar schoenen wilt gaan kopen en je stapt een winkel binnen met een keuze uit honderden verschillende schoenen die je allemaal wel wat vindt hebben. Je moet een paar kiezen. Grote kans dat je na je aankoop toch spijt krijgt van je keuze en de schoenen gaat omruilen. Terwijl wanneer je een winkel binnen stapt met de beperkte keuze uit drie paar schoenen, de keuze stuk gemakkelijker wordt en je met grote tevredenheid de schoenen ook niet snel zult omruilen.

Daar bovenop komt dat als je aan het swipen bent je alle potentiele kandidaten met elkaar gaat vergelijken. ‘Oh, die vorige had een lievere lach dan deze. Hmmm, wil ik iemand met een iets mindere lach of wegen de donkere woeste krullen zwaarder?’ Als je iemand ‘in het echt’ ontmoet, ben je op dat moment alleen met diegene bezig. Heb je met hem of haar een leuk gesprek, is er een klik en past diegene bij jou? Voor hetzelfde geld heeft de woeste krullenbol een veel fijner karakter dan de mooie glimlach. En die mis je dan, omdat je denkt dat een mooie glimlach zwaarder weegt. Het is ook nooit goed! En dat is precies de grote valkuil en tevens de verslaving van apps als Tinder, voor mij dan ook een goede reden om er ver van weg te blijven.